Մի գեղեցիկ աշուն օր Կոմիտասը անտառում նվագում էր սրինգ և հանկարծ նա լսեց ինչ-որ ձայն և ասաց․
-Ով է այստեղ։
Բայց ոչ մի պատասխան չկար։ Նա քիչ-քիչ սկսեց հետ գնալ և խփվեց մի ծառի․
-Ա՜խ, էս ով էր,-ասաց ծառը։
Կրկնեց Կոմիտասը
-Ով՞ է այստեղ։
-Այ՞դ ես եմ,-ասաց ծառը։
-Իսկ դու ով ես,-ասաց Կոմիտասը։
-Ես Աշնանային ծառն նեմ։
-Ես չգիտեի, որ ծառերը այստեղ խոսում են,-ասաց Կոմիտասը։
-Դու չգիտես որ մեր աշնանային անտառը հեքիաթաին է,-ասաց ծառը։
-Չէ,-ասաց Կոմիտասը։
-Արի իմ հետևից, ես հիմա քեզ ցուց կտամ մեր աշխարհը,-ասաց ծառը։
Եվ նրանք իրար հետ գնացին աշնանային անտառը նայելու։ Հիմա դուք կհարցնեք բա ոնց էր ծառը քայլում, ասեմ նա իր արմատներից պոկվում էր և թռվռում։ Եվ այդ պես նրանք գնացին աշնանայի անտառը նայելու։
Նռանե Մուրադյանի ուսումնական բլոգ 