Автор: Նռանե Մուրադյան

Այս օրերին դպրոցում մասնակցում եմ ավագ դպրոցի հետազոտական վարժարանի մուտքի ճամբարին։ Ճամբարը նախատեսված է չորս օրով, որոնցից արդեն երկուսն անցել են։ Այս ընթացքում հասցրել ենք մասնակցել բազմաթիվ հետաքրքիր և օգտակար դասերի ու աշխատանքների, որոնք ինձ համար բավականին տպավորիչ էին։

Առաջին հերթին ունեցել ենք խոսքի մշակույթի պարապմունքներ, որտեղ քննարկել ենք տարբեր թեմաներ, արտահայտել մեր տեսակետները և սովորել ավելի հիմնավորված ներկայացնել մեր մտքերը։ Քանի որ ես ընդգրկված եմ օտար լեզվի աշխատարանում, մասնակցել եմ նաև անգլերենի և իսպաներենի դասերին։ Անգլերենի ընթացքում ունեցել ենք հետաքրքիր քննարկումներ, որոնք վարել ենք հենց անգլերենով։

Ճամբարի ընթացքում սովորել ենք նաև բլոգավարություն։ Ստեղծել ենք մեր բլոգները, ծանոթացել դրանց հնարավորություններին և կատարել առաջին աշխատանքները։ Ինձ համար ամենահետաքրքիրը հետազոտական աշխատանքի դասերն էին, որոնց ընթացքում ծանոթացանք հետազոտության կառուցվածքին, հանդիպեցինք տարբեր մասնագետների և փորձեցինք ինքնուրույն ձևակերպել մեր հետազոտության թեման, նպատակը և խնդիրները։

Երկրորդ օրվա ավարտին մասնակցեցինք ինտելեկտուալ խաղի, որը կազմակերպել էր մեր ուսուցիչը։ Խաղը շատ հետաքրքիր էր, ստեղծեց հաճելի մթնոլորտ և հնարավորություն տվեց օրը ավարտել լավ տրամադրությամբ։

Ընդհանուր առմամբ, այս երկու օրերը շատ արդյունավետ և հետաքրքիր էին։ Կարծում եմ՝ ճամբարի հաջորդ օրերն էլ կլինեն նույնքան բովանդակալից և հիշարժան։

Ֆրանց Կաֆկայի «Օրենքի առաջ» առակը պատմում է գյուղից եկած մի մարդու մասին, որը ցանկանում է մտնել Օրենքի դռներից ներս, սակայն դռնապանը նրան ասում է, որ այդ պահին դա հնարավոր չէ։ Այդ խոսքերից հետո մարդը չի համարձակվում անցնել դռնից և որոշում է սպասել։ Նա տարիներ շարունակ մնում է նույն տեղում՝ հույս ունենալով, որ մի օր թույլ կտան ներս մտնել, սակայն այդ օրը երբեք չի գալիս, և նա մահանում է հենց դռան առջև։

Այս առակի հիմնական գաղափարն այն է, որ շատ հաճախ մարդուն հետ են պահում ոչ թե իրական արգելքները, այլ սեփական վախերն ու կասկածները։ Հերոսը հնարավորություն ուներ փորձելու, բայց նախընտրեց չռիսկի դիմել, որովհետև վախենում էր անհաջողությունից և այն դժվարություններից, որոնց մասին խոսել էր դռնապանը։

Իմ կարծիքով, Կաֆկան ուզում է ցույց տալ, որ եթե մարդը միշտ սպասի հարմար պահին կամ ուրիշների թույլտվությանը, կարող է բաց թողնել իր կյանքի կարևոր հնարավորությունները։ Երբեմն ամենամեծ խոչընդոտը մեր իսկ անվստահությունն է։ Միայն հաղթահարելով մեր վախերը և համարձակվելով գործել՝ կարող ենք առաջ շարժվել և հասնել մեր նպատակներին։

Սակայն, իմ կարծիքով, դպրոցը չի կարող մարդուն տալ այն ամենը, ինչ անհրաժեշտ է կյանքում։ Այն չի կարող յուրաքանչյուրի փոխարեն որոշումներ ընդունել, սովորեցնել հաղթահարել բոլոր դժվարությունները կամ օգնել բացահայտել սեփական հնարավորությունները։ Այդ ամենը գալիս է կյանքի փորձի, սխալների և ինքնուրույն ընտրությունների շնորհիվ։

Ես կուզենայի, որ դպրոցում ավելի մեծ ուշադրություն դարձվեր ոչ միայն տեսական գիտելիքներին, այլև գործնական հմտություններին։ Օրինակ՝ սովորեցնեին, թե ինչպես կառավարել ժամանակը, ճիշտ շփվել մարդկանց հետ, աշխատել թիմում և լուծել առօրյա խնդիրներ։ Կարծում եմ՝ այդպիսի գիտելիքները դպրոցականներին շատ ավելի պատրաստ կդարձնեն ապագա կյանքին։

Իմ ցանկությունն է, որ դպրոցը լինի այնպիսի վայր, որտեղ աշակերտները ոչ միայն սովորեն դասերը, այլև զարգանան որպես ինքնուրույն, պատասխանատու և մտածող մարդիկ։ Այդ դեպքում դպրոցն իսկապես կկարողանա դառնալ յուրաքանչյուրի հաջողության ամուր սկիզբ։

Բոլորս գիտենք, որ դպրոցը այն վայրն է, որտեղ մարդը ստանում է իր առաջին և ամենակարևոր գիտելիքները։ Այստեղ մենք սովորում ենք տարբեր առարկաներ, ձեռք ենք բերում նոր ընկերներ, սովորում ենք համագործակցել, հարգել ուրիշների կարծիքը և պատասխանատվություն կրել մեր կատարած աշխատանքի համար։ Այս ամենը կարևոր հիմք է մեր հետագա կյանքի համար։

Սակայն, իմ կարծիքով, դպրոցը չի կարող մարդուն տալ այն ամենը, ինչ անհրաժեշտ է կյանքում։ Այն չի կարող յուրաքանչյուրի փոխարեն որոշումներ ընդունել, սովորեցնել հաղթահարել բոլոր դժվարությունները կամ օգնել բացահայտել սեփական հնարավորությունները։ Այդ ամենը գալիս է կյանքի փորձի, սխալների և ինքնուրույն ընտրությունների շնորհիվ։

Ես կուզենայի, որ դպրոցում ավելի մեծ ուշադրություն դարձվեր ոչ միայն տեսական գիտելիքներին, այլև գործնական հմտություններին։ Օրինակ՝ սովորեցնեին, թե ինչպես կառավարել ժամանակը, ճիշտ շփվել մարդկանց հետ, աշխատել թիմում և լուծել առօրյա խնդիրներ։ Կարծում եմ՝ այդպիսի գիտելիքները դպրոցականներին շատ ավելի պատրաստ կդարձնեն ապագա կյանքին։

Իմ ցանկությունն է, որ դպրոցը լինի այնպիսի վայր, որտեղ աշակերտները ոչ միայն սովորեն դասերը, այլև զարգանան որպես ինքնուրույն, պատասխանատու և մտածող մարդիկ։ Այդ դեպքում դպրոցն իսկապես կկարողանա դառնալ յուրաքանչյուրի հաջողության ամուր սկիզբ։